بهداشت و درمان در چین: راهنمای جامع
ارائه خدمات درمانی در جمهوری خلق چین عمدتاً از طریق بیمارستان های دولتی انجام میشود. ساختار اداری به شدت به دولتهای محلی برای مدیریت طرحهای بیمه پزشکی متکی است. تا سال ۲۰۲۰، این کشور به سطح بالایی از پوشش بیمه درمانی دست یافت و تقریبا ۹۵ درصد از جمعیت حداقل نوعی بیمه را در اختیار داشتند.
چشم انداز بیمه به دو دسته اصلی تقسیم میشود: بیمه کارکنان و بیمه مقیم. بیمه کارکنان به طور خاص جمعیت شاغل شهری را پوشش میدهد، در حالی که بیمه ساکنان پوشش را به افراد غیر شاغل شهری و کل جمعیت روستایی گسترش میدهد. برای نشان دادن مقیاس مشارکت، ۳۴۴ میلیون نفر تحت پوشش بیمه کارکنان قرار گرفتند، که ۲۵٪ از شرکت کنندگان بیمه پایه پزشکی را تشکیل میدادند، در حالی که ۱,۰۱۷,۰۰۰,۰۰۰ نفر تحت پوشش بیمه مقیم قرار گرفتند که ۷۵٪ از شرکت کنندگان را تشکیل میداد.
پوشش بیمه ای و چالشها
حمایت دولتی برای گروههای آسیب پذیر قوی است؛ به عنوان مثال، ۷۸ میلیون نفر از افراد فقیر برای ثبت نام در بیمه های پزشکی پایه کمکهای پزشکی دریافت کردند و نرخ پوشش را برای افراد فقیر بالاتر از ۹۹.۹٪ تثبیت کردند. با این حال، با وجود این پوشش گسترده، بیمه بهداشت عمومی به طور معمول تنها حدود نیمی از هزینههای پزشکی را پوشش میدهد و این نسبت در هنگام درمان بیماری های جدی یا مزمن به طور قابل توجهی کاهش مییابد. برای رسیدگی به بار مالی، این کشور ابتکار "چین سالم ۲۰۲۰" را اجرا کرد که هدف آن کاهش هزینههای مراقبتهای بهداشتی با نیاز به بیمه برای پوشش ۷۰٪ از هزینهها تا پایان سال ۲۰۱۸ بود. فراتر از طرحهای عمومی، بیمه بیماری های بحرانی و سیاستهای کمکهای پزشکی نیز در دسترس هستند.
بخش خصوصی به طور فزاینده ای نقش حیاتی ایفا میکند. حق بیمه درمانی تجاری در سال ۲۰۲۰ ۸۱۷.۳ میلیارد یوان تولید کرد که نرخ رشد متوسط سالانه ۲۰ درصد را نشان میدهد. علاوه بر این، پوشش بیمه زایمان به طور قابل توجهی گسترش یافت و تا پایان سال ۲۰۲۰ به ۲۳۵,۶۷۳,۰۰۰ فرد بیمه شده رسید. این گسترش نشان دهنده روند گستردهتر مشارکت بخش خصوصی و تقاضای رو به رشد مصرف کننده برای پوشش تکمیلی است.
سیستمهای پزشکی و توسعه
چین با دو الگوی پزشکی متمایز که به طور موازی اجرا میشوند، عمل میکند: پزشکی مبتنی بر شواهد مدرن و مبتنی بر شواهد غربی و طب سنتی چینی (TCM). پایه و اساس تاریخی مراقبتهای بهداشتی چینی در طب سنتی و عامیانه ریشه دارد، اگرچه طب غربی در قرن نوزدهم شروع به ورود به این کشور کرد. در دوران جمهوری چین، طب غربی عمدتاً در مناطق روستایی غایب بود، هرچند که نهادهای مبلغ دسترسی به برخی از آنها را فراهم میکردند. قبل از سال ۱۹۴۹، درمان پزشکی رایگان در مناطق تحت کنترل حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) که فاقد منابع پزشکی غربی بود، انجام میشد.
امروزه، سیستم دوگانه دیدگاههای مختلفی را ارائه میدهد؛ برخی TCM را به عنوان فرهنگی مناسب و ارزان میدانند، در حالی که دیگران آن را به عنوان عقب مانده یا بی اثر میدانند. همزمان، چین به عنوان یک مرکز اصلی برای تحقیق و توسعه مراقبتهای بهداشتی در حال ظهور است. شرکتهای دارویی چند ملیتی مانند آسترازنکا، GlaxoSmithKline، الای لیلی و Merck حضور قابل توجهی در بازار چین ایجاد کرده اند و رشد انفجاری را تجربه کرده اند. پتانسیل اقتصادی این بخش بسیار گسترده است و پیش بینی ها نشان میدهد که هزینههای مراقبتهای بهداشتی چین میتواند تا سال ۲۰۵۰ از کل تولید ناخالص داخلی آلمان در سال ۲۰۲۰ پیشی بگیرد.
مهم است که توجه داشته باشید که مناطق ویژه اداری هنگ کنگ و ماکائو سیستمهای مراقبتهای بهداشتی جهانی جداگانه خود را، متمایز از ساختار سرزمین اصلی، حفظ میکنند.
چک لیست خلاصه بهداشت و درمان
برای بررسی سریع محیط مراقبتهای بهداشتی فعلی در چین، موارد زیر را در نظر بگیرید:
- بیمارستان های دولتی خدمات پزشکی اولیه را ارائه میدهند.
- بیمه درمانی پایه تقریبا ۹۵ درصد از جمعیت را پوشش میدهد.
- سیستم پزشکی طب غربی و طب سنتی چینی (TCM) را ادغام میکند.
- حق بیمه درمانی تجاری در سال ۲۰۲۰ به ۸۱۷.۳ میلیارد یوان رسید.
- مناطق ویژه اداری مانند هنگ کنگ و ماکائو سیستمهای مراقبتهای بهداشتی مستقل را اداره میکنند.
این اکوسیستم در حال تحول نشان دهنده یک تعامل پیچیده بین ارائه دولت، مدیریت بیمه دولتی، سرمایه گذاری بخش خصوصی و شیوههای پزشکی فرهنگی ریشه دار است.
این مقاله با کمک هوش مصنوعی و بر پایهٔ گزارشهای چند رسانهٔ خبری نوشته شده و طبق اصول تحریریهٔ ما توسط سردبیران بررسی میشود. استانداردهای تحریریه · ارسال خبر و تماس
نظرات 0