Chiny
Kultura chińska (uproszczona:; tradycyjna chińska:; pinyin: Zhōnghuá wénhuà) jest jedną z najwcześniejszych kultur na świecie, która miała swój początek pięć tysięcy lat temu. Kultura ta dominuje w dużym regionie geograficznym w Azja Wschodnia zwanym Sinosferą jako całością i jest niezwykle zróżnicowana, przy czym zwyczaje i tradycje różnią się znacznie między regionami.
Cywilizacja chińska jest historycznie uważana za dominującą kulturę Azja Wschodnia. Kultura chińska wywarła głęboki wpływ na filozofię, obyczaje, politykę i tradycje Azji. Chińskie postacie, ceramika, architektura, muzyka, taniec, literatura, sztuki walki, kuchnia, sztuka, filozofia, etykieta, religia, polityka i historia miały globalny wpływ, podczas gdy jej tradycje i festiwale są celebrowane, wpajane i praktykowane przez ludzi na całym świecie.
Ludzie i ich tożsamość
Chińska większość etniczna, Han Chinese, jest wschodnioazjatycką grupą etniczną i narodem. Stanowią one około 92% populacji Chin, 95% Tajwanu (Han Taiwan), 76% Singapuru, 23% Malezji oraz około 17% światowej populacji, co czyni ich największą grupą etniczną na świecie, liczącą ponad 1,3 miliarda ludzi.
We współczesnych Chinach istnieje 56 oficjalnie oznaczonych grup etnicznych. W całej historii Chin wielu cudzoziemców, takich jak Indo-Irańczycy, stało się Chińczykami Han poprzez asymilację, inne grupy zachowały swoją odrębną tożsamość etniczną lub zniknęły. Jednocześnie większość chińska Han zachowała przez wieki wyraźne tradycje językowe i regionalne kulturowe.
Termin Zhonghua minzu (uproszczony chiński:; tradycyjny chiński: ) został użyty do opisania pojęcia chińskiego nacjonalizmu w ogóle. Wiele z tradycyjnej tożsamości w społeczności ma związek z rozróżnianiem nazwiska rodowego.
Historia i tradycja
Chiny są jedną z czterech „kolebek starożytnej cywilizacji” i zachowały wyjątkową ciągłość. Naród chiński, zauważa jeden z uczonych, w duchu „ciągłej samoodnowy”, „samodyscypliny i zaangażowania społecznego”, „inkluzywności do różnorodności” oraz „realizmu i adaptacji do zmian”, stworzył tradycje kulturowe o obfitej treści, wyrafinowanej strukturze i różnych formach.
W ciągu 361 lat wojny domowej po dynastii Han (202 p.n.e. – 220 r. n.e.) nastąpiło częściowe przywrócenie feudalizmu, gdy pojawiły się bogate i potężne rodziny z dużą ilością ziemi i ogromną liczbą pół-pańszczyźnianych. Dominowali oni na ważnych stanowiskach cywilnych i wojskowych rządu, udostępniając te stanowiska członkom własnych rodzin i klanów.
Dynastia Tang rozszerzyła imperialny system egzaminacyjny jako próbę wyeliminowania tego feudalizmu. Tradycyjna kultura chińska obejmuje duże terytoria geograficzne, gdzie każdy region jest zwykle podzielony na odrębne subkultury. Każdy region jest często reprezentowany przez trzy przedmioty przodków. Na przykład, Guangdong jest reprezentowany przez chenpi, starzonego imbiru i siana.
- Rząd chiński podzielił Chińczyków na cztery klasy: szlachtę, rolnika, rzemieślnika i kupca.
- Dżentri i rolnicy stanowili dwie główne klasy, podczas gdy kupcy i rzemieślnicy zostali zebrani do dwóch mniejszych.
- Dynastia Tang rozszerzyła imperialny system egzaminacyjny jako próbę wyeliminowania feudalizmu.
Ten artykuł powstał przy wsparciu AI na podstawie wielu doniesień medialnych i jest weryfikowany przez naszą redakcję zgodnie z zasadami redakcyjnymi. Standardy redakcyjne · Zgłoszenia i kontakt
Komentarze 0